Jaren geleden, ongeveer 1985/1986, heb ik de Kronieken (1&2) van Thomas Covenant gelezen. Dat vond ik één van de beste fantasy reeksen sinds Tolkien. De volgende werken 'Mordants Need' deden mij echter wat uitgekeken raken op op de wat gefrustreerde hoofdpersonages die Donaldson altijd leek neer te zetten.
Toen ik dus een paar jaar later de 'Gap' reeks in de boekhandel zag verschijnen heb ik die steeds links laten liggen.
Echter nadat de reeks mij jarenlang incompleet aanstaarde vanaf de planken zag ik laatst weer compleet staan. Toch maar gekocht. Het viel niet tegen. Weliswaar zitten de hoofdpersonen weer heel verknoopt in elkaar, en zal je identificeren ermee niet gemakkelijk lijken ben ik zeer benieuwd hoe het allemaal gaat aflopen.
Dit eerste deel is verreweg het dunste van de reeks, en dan bestaat ook nog een een fors aantal pagina's uit een nawoord van de auteur waarin wordt uitgelegd wat hij met het verhaal wilde, waarom het niet geworden was wat hij ermee wilde, en waarom hij er uiteindelijk maar een reeks van heeft gemaakt die losjes gebaseerd is op de operacyclus 'Ring des Nibelungen' van Wagner. Op die uitleg zat ik niet echt te wachten, maar wie weet is het leuk voor de operafans. Hoewel ik overigens niet verwacht dat die veel science fiction zullen lezen…..
Dan de inhoud: het verhaal gaat over een jonge (ruimte)politie agente (Morn Hyland) die in handen valt van een (ruimte)piraat (Angus Thermopyle), die vervolgens beestachtig misbruik van haar maakt met behulp van een hersenimplantaat (had Larry Niven ook niet zoiets verzonnen…?). Waarna de agente weet te ontsnappen met behulp van een andere (ruimte)piraat (Nick Succorso) alwaar ze van de regen in de druk verzeild raakt. Space-opera van het zuiverste water met pretenties gezien het nawoord.