Tanith Lee behoort vanouds tot mijn favoriete schrijfsters, maar de laatste 10 jaar had ik eigenlijk weinigs nieuws van haar gelezen. De reden was tweeledig: haar productiviteit is afgenomen, en ten tweede was haar werk steeds 'duisterder' geworden. Van de fantasy met een vleugje SF (Het geboortegraf) was ze steeds meer gothic geworden (The blood of roses). En die gothic stijl lag mij niet zo, vandaar dat toen ik tegen dit boek aanliep met op de flap de aanprijzing dat ze weer teruggkeerd was naar de fantasy mijn nieuwsgierigheid weer geprikkeld was.

In feite is het verhaal het sprookje van sneeuwwitje: inclusief dwergen en toverspiegel, maar dan met een duidelijk Tanith Lee sausje.
In elk geval is het sprookje nu te duister, en zijn de hoofdpersonen te verwrongen m voor een Disney-verfilming in aanmerking te komen....
Hoewel het boek lekker weg las heb ik me helaas toch wel verwonderd over de passiviteit waarmee de vrouwelijke hoofdpersonen zich mee laten meeslepen door de gebeurtenissen. Dit kenmerk hebben de hoofdpersonen van Tanith Lee wel vaker, maar het ging me nu wel wat ver.
Helaas haalt het boek het niet bij het vroege werk.
Jammer...