In dit tweede deel wordt de weg vervolgd waarin Klauw van de Zilverhavik wraak neemt op zijn vijanden.
In een hoog tempo zien we Klauw langzaam maar zeker het punt naderen dat zijn wraak op de Hertog van Olasko voltooid is.
In tegenstelling wat ik bij de recensie van deel één beweerde is de wraak nu al in deel twee voltooid.
Sterker nog: Klauw maakt een zodanige ontwikkeling door dat wraak niet meer enige is dat telt, en aan het eind vindt hij zoveel mededogen dat de ultieme wraak niet meer nodig is.
In het boek komt de rol van het Conclaaf der Schaduwen wat meer uit de verf, ik hoop dat deze in de volgende delen wat meer uitgewerkt wordt.
Al met al weer een onderhoudend verhaal, op naar deel drie....want ik ben benieuwd waar het verhaal verder gaat, want het wraakmotief van Klauw lijkt me uitgeput.