Met Paul of Dune heb ik weer een nieuw begrip geleerd: 'interquel'. Sequel en prequel kende ik al, maar deze was toch nieuw voor me. Dit negende deel van de Duin-reeks is zo'n interquel. Het staat chronologisch tusen deel 1 (Duin) en deel 2 (Duin Messias) in. Vandaar de term 'inter'quel. Hiermee proberen Herbert en Anderson invulling tegen aan de 12 jaar die tussen deze twee delen in zit en een antwoord te geven op de vraag hoe de held van deel één verworden kan zijn tot de tiran van deel twee. Met dit nieuwe boek wordt begonnen aan een tussenreeks die waarschijnlijk nog zeker twee andere delen gaat bevatten. Het verhaal zal ik hier niet uit de doeken doen, dat moet iedereen voor zich lezen; het is een aanrader voor iedereen die de Duinreeks(en) al in z´n kast heeft staan. Voor wie alleen de oorspronkelijke delen van Frank Herbert heeft gelezen zou ik het afraden, daar is de stijl van Paul of Dune toch te afwijkend. Brian en Kevin halen het namelijk niet bij het origineel. Maar goed; als Duinverslaafde heb ik het boek zo ongeveer in één ruk uitgelezen, en zit ik met smart op het volgende deel te wachten. En dat zal helaas nog een jaar duren vrees ik. Oh ja, je hebt ook de term 'midquel', dan heb je een nieuw boek halverwege een ander boek laten beginnen. Ben benieuwd wie er een goede Nederlandse term voor verzint...