In dit derde deel komen de zaken in een stroomversnelling, en niet alle ten goede: Linden roept Thomas Covenant op onder de levenden, maar wekt daarmee de Worm van het Wereldeinde, hiermee ervoor zorgend dat enige redding nu snel moet komen, anders eindigt de schepping en kan Lord Foul ontsnappen naar de andere werkelijkheid.
In het vervolg proberen Thomas en Linden antwoorden te vinden in de grotten onder Mount Thunder, maar weten daarmee tenouwernood te ontsnappen aan Haar Wiens Naam Niet Genoemd Mag Worden; een dodelijke vloek opgebouwd uit het leed van vele vrouwen uit het verleden.
Al met al heeft dit deel meer vaart dan de voorgaande delen, en is daarmee beter leesbaar, het geworstel van de hoofdpersonen Linden en nu ook Thomas met hun geweten kan soms vermoeiend overkomen. Psychologische ontwikkeling is de kenmerk van een goed verhaal, maar Donaldson heeft een patent op hoofdpersonen die ernstig met zichzelf in de knoei zitten.
Hoewel het boek naar een grote apotheose toewrkt, is het niet het einde van het verhaal: een vierde deel zit in de pijplijn.