Nu de invasie van Venus, en daarmee ook de Aarde, is afgeblazen probeert Gosseyn te voorkomen dat mensen uit het zonnestelsel vermorzeld worden in een galactische oorlog.
Ook ontdekt hij dat er nog steeds een 'schaakspeler' is die hem en de anderen als stukken over het schaakbord verplaatst.
In dit deel blijft van Vogt trouw aan de opzet van het eerdere deel. Gosseyn tast in her duister, trekt conclusief, die later toch weer anders blijken te zijn. Voorbeeld hiervan is dat de identiteit van 'Patricia Hardy' toch weer een andere blijkt te zijn, dan eerder genoemd.
Hij is een supermens, maar zeker niet onfeilbaar.
Ook nu weer regelmatig grote stappen en snelle conclusies die je af en toe dwingt een sectie opnieuw te lezen om de draad vast te houden.
Zeker geen meesterwerk, maar ik ga deel 3 nog wel lezen.