A Canticle for Leibowitz is een S.F. classic die ik nog niet eerder had gelezen, en hiermee de eerste kandidaat. Bij deze dus.
Het boek is een bewerking van een drietal korte verhalen, die in een aantal stappen laten zien hoe onze beschaving ineenstort na een nucleaire oorlog, en langzaam maar zeker weer opkrabbelt.
Wat het boek zo interessant maakt is dat het zeer geloofwaardig is, zo kan het inderdaad gebeuren.
Erg optimistisch is het niet, want het uitgangspunt is dat beschavingen cyclisch zijn, en dat we geneigd zijn eerdere fouten te herhalen.
Dus aan het einde, vele eeuwen ná de apocalyps, laat de mensheid zien niets geleerd te hebben, en is er de nieuwe apocalyps...
Hoewel het verhaal op een aantal punten laat zien dat het in de jaren 50 geschreven is, doet dat niets af aan de verhaallijn, en de boodschap die het probeert te brengen komt nog glashelder over.
Nog steeds een aanrader, en nu heb ik al een andere classic op het oog, waarin ook vele eeuwen na de apocalyps geleerden proberen chocola te maken van onze huidige tijd.