A Canticle for Leibowitz was de eerste S.F. classic die ik la (zie eerdere recensie), en toen herinnerde ik me deze: Het dagboek in de badkuip. Jaren geleden gelezen, maar ik kon me eigenlijk eigenlijk niets meer van herinneren, behalve dan de opmerkelijhke titel en het post-apocatlyptische thema.
Het is een raamvertelling; het begint met een terugblik van een historicus, die in de zeer verre toekomst praat over de vondst van dit dagboek, en de inhoud probeert te duiden.
Dit stuk is zeer lezenswaardig, en geeft je te denken over wat wij nu bijvoorbeeld denken te weten over het oude Egypte.
Er worden allemaal aannames gedaan over de wereld van nu, waar de plank regelmatig helemaal mis geslagen wordt.
Daarna volgt de eigenlijke dagboek, dat speelt zich af in een niet nader benoemd gebouw, dat afgesloten is van de wereld, en waar de hoofdpersoon op een missie wordt gestuurd.
Alleen, niemand vertelt hem wat de missie is, en hij probeert hier achter te komen. En dat lukt dus niet....
Het deed mij qua thema heel erg denken aan Het Slot van Kafka.
Zware kost, maar zeker een aanrader.