In dit deel denkt hij het spoor weer gevonden te hebben als hij een schilderij ziet met daarop een kist met de tekens van de Dierenriem erop.
Het is te zien dat het verhaal een meer recent verhaal is; de locatie waar het speelt is niet één wereld, maar twee, dus een complexere setting, en ook de onvermijdelijke vrouw in het verhaal is niet uitsluitend een rondborstige verpozing voor Dumarest.
Hoewel Tubb meestal deze vrouwen een krachtige persoonlijkheid geeft, zijn ze wel altijd de stereotype vrouwe in nood.
Dat is nu niet het geval, en er schermert zelf een kritisch commentaar op de paternalistische maatschappij in door.
Dat gezegd hebbende, het blijft pulp, maar onderhoudende pulp.