De hoofdpersoon is Myron, die door zijn tante Hester gedumpt is op een verre planeet, waarna hij zich aanmeldt als een bemanningslid op een (ruimte) vrachtvaarder, die zoals de titel al eengeeft op de wilde vaart zit.
Ergo, het vervoert vrachtjes zoals het uitkomt. Hiermee wordt het tot een episodische roman die eigenlijk meer een raamvertelling is.
De bezoeken aan de diverse planeten zijn de episodes, en Myron is eigenlijk niet de enige hoofdpersoon. De kleurrijke bemanningsleden spelen ook een belangrijke rol.
Het verhaal is zoals bij veel van zijn verhalen gesitueerd in het Gaiaanse Bereik, en hiermee pakt Vance nog een laatste keer uit met vreemde culturen en gebruiken, en bizarre personages.
Alsof hij nog een keer heeft willen laten zien wat zijn forte is.
Ik had het boek in 1998, toen het uitkwam ook al gelezen, en zoals toen, ook nu weer genoten. Ja, zijn eerdere werk is beter, maar het is een (w)aardige afsluiter.