Kinderen van de Tijd vertelt een deels pessimistisch, en een deels optimistisch verhaal.
Het pessimisme zit in onze onmiddellijke toekomst, we zullen de ruimte ingaan, we zullen ook de sterren bereiken, en daar planeten terraformeren, maar tegelijkertijd zullen we onszelf vernietigen.
Het boek bestaat uit twee verhaallijnen; de eerste verhaallijn is het verhaal van Avrana Kern, wetenschapper, met maar één doel, op een pas geterraformeerde wereld een experiment uitvoeren; het bevolken met apen, en daarop een nanovirus loslaten om een versnelde evolutie los te laten. De grote wereldoorlog die de mensheid doet terugvallen naar barbarisme rijdt dit doel in de wielen; de apen worden nooit losgelaten, en het nanovirus wel. Gevolg; het virus moet werken met wat ze aantreft op de nieuw bevolkte wereld: spinnen en insekten...
Vervolgens volgen we het verhaal van hoe zij zich ontwikkelen.
Daartegenover staat de mensheid; na jaren van nucleaire winter, en een grote ijstijd werkt ze zich weer naar boven, op de resten van een vernietigde beschaving bereiken ze na duizenden jaren weer de ruimte, om daar de relieken van oude satellieten en ruimtestations aan te treffen. De Aarde is vergiftigd, en het langzaam smeltende ijs geeft deze oude giffen weer vrij; de Aarde is stervende.
Het tweede verhaal volgt de belevenissen van de bemanning van het Ark-schip de Gilgamish, dat als doel de vermoedelijk geterraformeerde planeten te vinden, om zo het menselijk ras een tweede kans te geven.
Het optimisme zit in de hoop van de bemanning van de Gilgamesh, en de evolutie van een spinnenras op de verre planeet.
Met veel plezier uitgelezen, dat vraagt om meer....