Hij gaat terug naar periode vóór het onstaan van de diverse magische domeinen, en zelfs voor het bestaan van de mensheid, of zelfs de T'lann Imass.
Het gaat hier om het ontstaan van de verschillende Tiste; we krijgen inzicht hoe de scheuring tussen de Tiste Andii en de Tiste Liossan ontstaan is.
Het boek lijkt in opzet en vertelstruktuur veel op het Malazan Book of the Fallen; er zijn vele hoofdpersonen die we volgen, en vanuit hun perspectief volgen we het grotere verhaal.
Vele bekende (half)goden uit Malazan blijken hier nog min of meer gewone personen te zijn. (personen, geen mensen, want het zijn merendeels Tiste...).
Het boek is echt voor de liefhebber van Erikson, voor een eerste ontmoetinmg met hem en zijn schrijfstijl is het misschien wel wat erg verwarrend.
Niet alleen de vele hoofdpersonen en verhaallijnen, want daar moet een fantasy-fan wel mee gewend zijn, maar juist ook het taalgebruik.
Erikson hanteert een stijl die door recencenten wel als Shakespeariaans wordt omschreven. Bloemrijk, zelfs literair, en daarmee niet je middle of the road fanatasy roman.
Het spreekt mij in elk geval wel aan. Ik ga verder met het volgende deel. Ik ben benieuwd, want de kritieken zeggen dat dat nog meer Shakespeariaans is,
en wel zoveel dat de verkoopcijfers zodanig achterbleven dat deel 3 op de lange baan geschoven is door Erikson. Desalnietemin, ik ben benieuwd...