Dat viel positief uit. Het gevaar bij 'harde SF' is dat het heel erg laat zien in welke tijd het geschreven is, omdat het uitgaat van de wetenschjappelijk kennis van toen.
Ook hier is dat het geval, maar het niet opvallend verouderd. De speculaties van Clarke zijn op wetenschap gebaseerd, en daarmee nogsteeds gewoon juist.
Er zijn ontwikkelingen geweest die hij niet voorzien had, maar die ontbreken niet storend.
Kortom, nog goed te lezen na zoveel tijd.
Het verhaal zelf is een vehikel om te kunnen speculeren; en doet er m.i. eigelijk niet zoveel toe.
Wat de oorsponkelijke voor- en achterflap scherevn geeft voldoende indicatie:
De onuitputtelijke bodemrijkdom van de Maan vormt de inzet van een gigantische strijd tussen Moeder Aarde en de Onafhankelijke Federatie der Planeten.
Over twee eeuwen zijn er wellicht mannen die geen loyaliteit verschuldigd zijn aan enig land ter wereld, noch aan de Aarde zelf…
Aardlicht is gesitueerd in de tijd dat de mensheid de Maan en de planeten heeft veroverd; een mensheid die opnieuw verdeeld wordt door afgunst en angst.
Aards geheim agent Bertram Sadler zoekt verbeten naar de verrader in het reusachtige observatorium op de Maan, het toneel van de eerste, hallucinerende ruimte-oorlog.