Het eertijds machtige volk is gedwongen te leven onder de oppervlakte van Capella-XII, die verwoest en radioactief is.
Na 350 jaar ondergronds wonen valt het besluit de wereld te gaan verkennen.
Als op dat moment de steden hun wekelijkse contact via de televisie hebben, zien de afgevaardigden van vijf ervan grote verwarring op het scherm.
Gevleugelde mensen doden alle aanwezigen in de communicatiezaal van Ooststad met energiepistolen.
Op dat tijdstip arriveert astronaut Wouter Loman met het meisje Oneta van de planeet Antares-III.
Dit boek is het tweede deel uit de 'Wouter Loman'-reeks van Hans Kemming.
Met deze reekt probeert Kemming het succes van de eveneens bij Fontein uitgegeven 'Mark Stevens'-reeks te evenaren.
Eigenlijk is het pulp, vergelijkbaar met bijvoorbeeld Perry Rhodan, maar dan een minder variant.
Met huidige blik is het clichematig opgezet, en vaak zelfs ronduit seksistisch.
Maar goed, ik had deel 1 gelezen, dus deel 2 ook maar. Dat had ik niet hoeven doen.