Hij heeft onder andere als eerste het idee gelanceerd van de kunstmatige satelliet, maar is vooral bekend als de schrijver van 2001 A Space Odyssee.
Zijn talent bestaat eruit dat hij verhalen probeert te shrijven die, hoewel ze onmiskenbaar speculatief zijn,
hij altijd een wetenschappelijke basis probeert te houden. Dat wil zeggen; wat hij beschrijft zou mogelijk moeten zijn.
Dit verhaal heeft dat ook, het is een speculatie over een zeer verre toekomst.
In deze tijd heeft de mensheid zich teruggetrokken op de Aarde, en woont in één enkele stad, Diaspar.
Onsterfelijkheid is bereikt door je herinneringen te laten opslaan in computergeheugen, waarna je in een nieuw lijf verder kan leven.
Ook hier was hij de eerste die dat idee geloofwaardig uitwerkte, en ook veel belenagrijker, kijkt naar de consequenties die dat voor je heeft.
De mensen zijn elke interesse in de buitenwereld verloren en leven al hun levens in Diaspar, en komen nooit meer buiten de stad.
De hoofdpersoon is de eerste sinds vele, vele jaren die wil weten wat er buiten Diapar is.
Het verhaal gaat over de tegenstand die hij ondervindt om naar buiten te gaan, wat hij daar ontdekt, en wat de gevolgen ervan zijn.
Voor een relatief oud SF verhaal, het is in 1956 geschreven, voelt het verhaal nog steeds modern aan.
Alle beschreven technologie is ook nu nog toekomstmuziek, en er wordt nergens iets beschreven dat nu als een anachronisme ervaren zou worden.
En dat is knap, na 70 jaar!
Het verhaal is naast een normaal avonturen verhaal met een centrale hoofdpersoon ook een verkenning van hoe zo'n stabiele maatschappij die het een miljard jaar uithoudt zou kunnen ontworpen worden, en ook welke prijs je ervoor moet betalen als mens.
Juist deze meerdere lagen maakt het boek ook nu nog een modern en interessant boek.