Het is het volgende boek ik wat ik de Krishna-reeks noem: ze spelen immers allen op de planeet Krishna.
Net als de andere verhalen gaat het ook nu weer over Terranen die op de planeet Krishna terecht komen en daar in een old school samenleving terecht komen tussen een bijna mensachtige lokale bevolking met een ontwikkleingsniveau dat gelijk is aan onze vroeg-moderne tijd.
Avonturenverhalen in de klassieke traditie van Edgar Rice Burroughs, maar binnen een (lichte) S.F. context: er is ruimtevaart en moderne technolgie, maar die spelen in de verhalen geen rol.
Licht verteerbare kost zonder veel pretenties. En ja, de heldin krijgt haar buitenaardse prins.
Maar toch, er zit een extra laag: in dit boek wordt behoorlijk ironisch gekeken naar de beperkingen die religie ons probeert op te leggen, en wordt ook de draak gestoken met mensen die denken dat er 'edele wilden' zijn die dichter bij de natuur staan, en daardoor een betere samenleving hebben.