In het voorwoord van dit boek wordt dat bevestigd, Sprague de Camp vertelt hierin dat hij expliciet een poging heeft gedaan de look-and-feel van deze verhalen over te nemen.
Wat hij alleen als verschil probeert te doen is om de verhalen meer realistisch te maken.
Vandaar de plaatsing in een S.F-context, en er zorgvuldig voor te zorgen dat alle 'techniek' ook daadwerkelijk mogelijk is. Vandaar bijvoorbeeld geen vliegende schepen of iets dergelijks.
Ook dit verhaal heb ik met plezier gelezen, alhoewel met moderne ogen het wel vol zit me man-vrouw cliché's.
Niet storend voor mij, het is inherent aan het genre, maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen het meer waardeert.
Ik denk dat ik nu nog één boek uit de reeks ga lezen, en daarna waarschijnlijk wat taaiere kost...
Oh ja, het verhaal? Hoofdpersoon is diplomaat Percy Mjipa, die de opdracht krijgt de antropolog Alicia Dyckman te redden uit gevangenschap in Zhamanak.
Dat dit uiteindelijk gaat lukken staat aan het begin wel vast, maar dit gegeven is een kapstok om diverse avonturen van dit voortdurend kibbelende stel aan elkaar te rijgen.