Met dit werk zette Wim Gijsen zich neer als de eerste belangrijke Nederlandse SF-auteur sinds Felix Thijssen.
Het werk doe heel erg denken aan de werken van Jack Vance in de wijze hoe een bijzondere samenleving op een verre planeet ingericht kan zijn.
Maar de meest directe inbspiratie lijkt te zijn gekomen van De laatste koning van Ansen Dibell.
Het verhaal is gelijksoortig: een jongen op de grens van volwassenheid ontmoet een vreemde, wat leidt tot het ontdekken hoe de samenleving waarin hij is opgegroeid tot stand is gekomen.
De samenleving die geschetst wordt, is gebaseerd op het Hindoeïsme, maar dan met een priesterkaste die alle macht naar zich toe heeft getrokken.
Hoofdpersoon Hirdan ontmoet de vreemdeling Rhes, die een Aarde verkenner blijk te zijn, een archeologg uit een team dat na bijna 100 jaar weer contact zoekt met de kolonie Rissan.
Dit is de start van een avonturenverhaal waarin Hiran en Rhes gedwongen worden in te grijpen tegen de misstanden van de priesters.
Na herlezing vind ik het niet zo goed als eerder, geen meesterwerk, maar het is wel een vakkundig coming-of-age verhaal.
Ik ga zeker het tweede deel lezen.